Elton John heeft weer eens gelijk

 

Een leven zonder nanny

Ik drink koffie met een vriendin. Latte macchiato om precies te zijn. Ze vertelt dat ze vorig jaar ruzie heeft gekregen met haar nanny. Daarna hebben ze elkaar nooit meer gesproken, nooit meer geappt en ook nooit meer gezien. De vrouw die altijd zo goed voor haar 2 zoons heeft gezorgd bestaat voor haar niet meer.

 

Sorry voor schaft

Niks aan het handje, zou je zeggen. Ze hebben gewoon geen contact meer. Ze zijn allebei gewoon doorgegaan met leven, alsof het niet uitmaakt. Maar dat is natuurlijk niet waar, het maakt wel uit. Daarom vertelt de vriendin er nu over: het zit haar dwars. Ik vraag haar waarom ze niet gewoon een app stuurt om sorry te zeggen. Sorry voor hoe het gegaan is. Niet dat het allemaal haar schuld is, maar waar er twee vechten, hebben er twee iets met elkaar te schaften.

 

Vetgeluk door ballen

’s Avonds laat staat mijn vriendin opeens bij me voor de deur. “Ik moest je dit komen vertellen”, zegt ze. Ze heeft een app gestuurd naar de nanny. Met een sorry. En ze is zo opgelucht. Ze heeft er tranen van in haar ogen. De nanny heeft meteen gereageerd. Hoe erg zij er ook mee in haar maag zat. En dat ze zo blij is met de app van de vriendin. Wat kan het leven toch mooi zijn, als je een beetje ballen hebt.