Het leven bestaat uit Legoblokjes

Vergeefse moeite en frustratie

Mijn man komt met de telefoon aan. Het is voor mij. Ik ben een bak Lego aan het opruimen. Een taak die ik met vergeefse moeite mijn kinderen zelf probeer te laten doen. Mijn man zegt tegen de man aan de telefoon; “Ze is nog even bezig de Lego op te ruimen”.

 

De nostalgie in rotzooi

De man aan de telefoon heeft zelf 2 zoons. De laatste is net uit huis gegaan. Iets waar ze nog ontzettend aan moeten wennen. Ik krijg de telefoon in handen. Het eerste wat de man zegt is; “Ik zou er dus werkelijk alles, maar dan ook alles voorover hebben om de Lego van onze jongens nog eens te mogen opruimen”.

 

Wijsheid van een plastic blokje

De man heeft gelijk. Ik ben ermee opgehouden gefrustreerd achter mijn jongens aan te lopen dat ze de Lego terug in de bak moeten doen. Ik zet nu een muziekje aan en geniet van elk Legoblokje dat ik mag opruimen. Tegelijkertijd sta ik stil bij hoe godvergeten snel de tijd gaat en hoe heerlijk het is dat de kinderen nog zo klein zijn. Als nu de Legodoos wordt omgegooid, ben ik diep gelukkig. Dan weet ik dat ik weer mag.