Onmogelijke mannen en een wegwerpcultuur

Ken je die mop van die vrouw?
Een vrouw belt mij. Ze heeft gedoe met haar man en daar wil ze vanaf. Of ik haar daarbij kan helpen?
Dat kan, zeg ik. Dat is fijn, zegt de vrouw. Ze moet eerst nog wat dingen regelen, maar daarna komt de vrouw bij mij, zegt ze. Prima., zeg ik nog.
Mannen zijn onmogelijk
Je voelde hem al aankomen: de vrouw komt niet. In plaats daarvan laat ze me een paar weken later weten dat ze gaat scheiden. Gewoon, een punt erachter. Want haar huwelijk werkt niet, hij is gewoon te moeilijk. Niet mee te leven. En nu ze jonge kinderen al helemaal niet. Ze stopt ermee.
Samenzijn heeft onderhoud nodig
Ze gaan scheiden omdat dat het makkelijkst lijkt. Maar deze vrouw ziet één ding over het hoofd: je neemt jezelf weer mee uit je scheiding. En je conflictvermijdende gedrag ook. Dus dat wordt lachen in een volgende relatie. En bovendien denk ik: als je toch even bij mij was gekomen en er echt naar had gekeken zou je misschien je relatie verdiept hebben. Had je hem niet weg hoeven gooien.