Potje projectie

Ik ben een domme psycholoog

Tegenover mij zit een man die gedonder heeft met zijn vader. Dat wil hij niet meer en daarom zit hij bij mij. Het gedonder doet hem pijn. Al 20 jaar. We gaan aan de slag. Hij vindt het moeilijk om erover te praten. Ik vraag wat hem nou het meest geraakt heeft. Ineens wordt hij woedend en kijkt mij strak aan. “Jij bent gewoon een hele domme psycholoog” zegt-ie ineens. “Met je suffe website”, zegt-ie ook. “Hoezo zit ik hier eigenlijk?” vraagt hij zich vervolgens hardop af.

 

En soms ben ik ook langzaam 🙂

Jij bent een domme psycholoog. Tijdens het gesprek raakt het me niet. De man betaalt voor een sessie met mij om van zijn pijn af te komen, niet om vrienden met mij te worden. Maar ’s nachts raakt het me wel. Lig ik te malen in mijn bed. Ben ik echt een domme psycholoog? Heb ik een suffe website? Heeft die man gelijk? Ik voel pijn boven komen. De pijn van de angst niet goed genoeg te zijn.

 

We projecteren ellende. Allemaal

Angst niet goed genoeg te zijn, die kennen we allemaal. Je hebt maar een klein tikje nodig, op een onverwacht moment en BAM, daar voel je m aankomen. Snoeihard. En dan geef je gauw de schuld aan een ander, zodat je zelf de pijn niet hoeft te voelen. Het is net een tenniswedstrijd, met een pijnballetje.